گفتم اولین پستمو با نوشته های سهراب شروع کنم :

به نام حق
به نام آنكه دوستی را آفرید، عشق را ، رنگ را ...
به نام آنكه كلمه را آفرید.
و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه میخواستم
از او بگویم.
كه هر چه بود، پیش از هر كلامی، خودش گفته بود.
باید این واژه های كوچك را شست

اتاق آبی

وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر نمیتوانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم

وقتی که رفت من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی او تمام کرد من شروع کردم

وقتی او تمام شد من آغاز شدم

و چه سخت است تنها متولد شدن مثل تنها زندگی کردن....مثل تنها مردن

به سراغ من اگر میایید
نرم و آهسته بیایید
مبادا كه ترك بردارد
چینی نازك تنهایی من